Witte veer

Witte veer

Kort

Een stevige witte veer gevonden? Dat kan maar zo een veer zijn van een koningszwaan, de zwanen waarop elfen van en naar het elfenrijk reizen.

Dochter van de elfenprinses

Amana… Dat klinkt als de naam van een prinses. En stiekem was ze dat ook – geen gewone prinses, maar een elfenprinses. Niet dat ze daar iets van wist. Sterker nog, ze baalde van die elfennaam, omdat de kinderen op school haar er altijd mee pestten.

Amana woonde alleen met haar vader, want haar moeder was overleden toen ze nog heel klein was.  Tenminste… dat was wat Amana’s vader haar altijd vertelde en ze had geen reden om aan hem te twijfelen.

Maar toen kwam de dag dat ze knallende ruzie met haar vader kreeg, over zo’n typisch ouder-kind ding. Híj had beloofd dat ze samen iets leuks gingen doen, het zwembad of zo. Maar toen puntje bij paaltje kwam, ging het niet door, want hij moest werken. En Amana schreeuwde en sloeg met de deuren en stampte uiteindelijk het huis uit om zich te verstoppen op haar eigen plekje, tussen de struiken aan een meertje, niet ver van haar huis.

Eerst leek alles te zijn zoals altijd. Het was stil. Er floten vogels in de struiken, de zon toverde vlekjes van licht en schaduw op de grond en grote zwanen dreven als stille zeilschepen op het water.

En toen draaide één van de zwanen zich om. Het beest was gróót, niet een beetje, maar echt gigantisch! Hij zwom naar Amana toe, tot hij vlak voor haar was en toen opende hij zijn snavel en begon te praten. ‘Amana!’ zei hij. ‘Amana! Het is tijd. Tijd om naar je moeder te gaan!’

Hij vertelde haar alles. Dat Amana’s moeder helemaal niet dood was, maar een elfenprinses die jaren geleden verliefd was geworden op Amana’s vader. Maar omdat elfen nu eenmaal niet lang kunnen leven buiten het elfenrijk moest ze terug. En liet haar dochter achter.

En de zwanen? Die hielden hadden haar in de gaten gehouden, al die jaren. En dan vlogen ze terug naar Amana’s moeder om haar te vertellen hoe het was met haar kleine meisje.

‘Maar nu ben je groot genoeg, Amana. Nu mag je met ons mee!’ zei de zwaan.

Het leek alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Amana trok haar schoenen uit, waadde het water in en stapte op de rug van de koningszwaan, Aziel. En op zijn rug vloog ze naar het elfenrijk en als je je afvraagt hoe dat kan, dan kan ik alleen maar zeggen ‘gewoon’. Maar één van zijn veren bleef achter aan de rand van het meer. Een boodschap aan haar vader, zodat hij wist waar Amana heen was gegaan.

 

Amana vloog naar het elfenrijk en werd herenigd met haar moeder. Sindsdien is Amana regelmatig in het elfenrijk te vinden, maar net zo goed in dat van de mensen. Want natuurlijk vergaf ze haar vader na een tijdje ook. Tenslotte kon hij er ook niks aan doen dat hij een gewone man was in de gewone wereld, waar hij gewoon geld moest verdienen!

Skills

Posted on

4 June 2015

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>