Scherf van een spiegel

Scherf van een spiegel

Kort

Een scherf van een spiegel? Het kan natuurlijk zijn dat je je spiegel-ik tegenkomt als je erin kijkt. Dat is dat stukje van jezelf dat je niet kunt vinden als je het nodig hebt…

 

Spiegel-Bente

Het is niet zo makkelijk, wanneer je weinig zelfvertrouwen hebt.  Je ouders kunnen je honderd keer vertellen dat je voor jezelf moet opkomen en niet over je heen moet laten lopen. Maar wat als je dat gewoon niet zo in je hebt?

Bente was zo’n meisje. Ze werd niet pest of zo, dat viel wel mee. Maar ze hoorde er ook nooit helemaal bij. Bij gym kozen de andere kinderen altijd een ander eerst. Op verjaardagsfeestjes werd ze wel eens uitgenodigd, maar vaker ook niet. En zomaar met anderen praten? Dat durfde ze gewoon niet zo goed.

Dat maakte haar wel eens verdrietig. Immers: haar ouders wilden duidelijk graag dat ze dat wel deed. En laten we eerlijk zijn, dat wilde ze zelf ook wel.

Tot de dag dat ze het spiegeltje vond. Het was maar een scherf, niet eens een hele spiegel. Ze vond het gewoon in de goot, naast de stoep. En als de zon er niet net op had geschenen, dan had ze het zeker nooit gezien.

De scherf was vies van de goot en best scherp. Maar ze kon zichzelf er precies in zien. Een klein meisje met blonde haren, wat sproeten op haar wangen en grote grijze ogen.

Ze keek naar zichzelf. Dat littekentje op haar wang kwam van die keer dat ze van de bank was gevallen en de punt van de tafel had geraakt. En dat moedervlekje bij haar kin… daar gaf haar moeder altijd een kusje op, als ze de kans kreeg.

Dit was zíj. Dit was Bente.

En toch… Toch leek het meisje in de spiegel op de een of andere manier anders. Die ogen… die keken haar recht aan. Alsof er niets in de wereld was om bang voor te zijn.

Bente tilde haar hand op en zwaaide. Spiegel-Bente zwaaide terug.

Bente deed een duck-face. Spiegel-Bente deed hetzelfde.

Bente stak haar tong uit. Spiegel-Bente…

Deed het net te laat.

Echt? Ze deed het nog een keer. Ze zwaaide nog eens in de spiegel. Maakte een lange neus. Ze ontblootte haar tanden als een wolf en trok een overdreven pruillip. En het was waar. Spiegel-Bente deed het allemaal, maar steeds een mini-seconde later, alsof ze heel gauw keek wat Bente deed en het dan nadeed. En haar ogen! Die stonden een beetje ondeugend, alsof ze Bente voor de gek hield.

Bente liet haar hand zakken, maar de spiegelscherf hield ze vast. Ze gluurde ernaar uit haar ooghoeken. En toen zei ze: ‘Wie ben jij?’

En Spiegel-Bente zei: ‘Ik ben jou. Tenminste… ik ben dat stukje van jou dat je nooit kunt vinden als je het nodig hebt.’

En ze snapte dat het waar was. Want het meisje in de spiegel leek te veel op haar om iemand anders te zijn. Maar iedereen kon zien ze ook anders was. Dapperder. Flinker.

‘Weet je wat?’ zei Spiegel-Bente. ‘Hou mij maar gewoon dicht bij je. En dan… als je me nodig hebt, dan ruilen we om en dan help ik je. Goed?’

‘Goed,’ zei Bente. En ze stopte de scherf in haar zak.

Het kon natuurlijk niet lang duren. Want de volgende dag was het maandag en moest Bente weer naar school.

Het was natuurlijk al honderd keer gebeurd. Als het pauze was, dan renden alle kinderen zo snel mogelijk naar de schommel. Daar waren er maar twee van, dus je moest snel zijn.

Meestal was Bente toch te laat. Maar deze keer wees juf aan wie als eerste naar buiten mocht en de kinderen van wie de naam met een A of een B begonnen mochten eerst.

Bente rende. En ze was misschien niet het allereerst, maar toch wel tweede en samen met Anne stond ze bij de schommels.

En toen kwam Christa.

‘Die heb je voor mij bezet gehouden, hè, Anne?’ zei ze. En ze schoof voor Bente.

Dat was het moment. Bente duwde haar hand in haar zak, diep. Ze voelde het gladde glas van de spiegel. Een punt prikte in haar vinger. Au!

Ze haalde de scherf tevoorschijn en…

Poef! Ineens zag alles er anders uit. Het was alsof ze een beetje naar boven keek, als door een raampje in de grond. En ze zag zichzelf, néé, Spiegel-Bente naar Christa toelopen. Ze stak haar kin in de lucht en maakte haar schouders breed.

‘Echt niet!’ zei ze. ‘Ik was eerst.’

‘En?’ vroeg Christa. ‘Anne houdt hem bezet voor mij.’

‘Anne en ik waren eerst,’ zei Bente nog eens. En het klonk niet huilerig, of zielig. Spiegel-Bente zei het alsof het gewoon zo was. Alsof er maar één uitkomst mogelijk was.

En het ongelooflijke gebeurde. Anne knikte naar Bente. ‘Ja,’ zei ze. ‘Ik ging met haar.’

En Christa? Christa keek heel boos. Maar ze deed een stap terug en trok haar schouders op. ‘Ik wou toch al niet op die stomme schommel,’ zei ze. En toen liep ze weg.

Spiegel-Bente lachte naar Anne. Toen pakte ze de scherf weer op. En ineens was alles weer normaal. Bente keek weer uit haar eigen ogen en toen ze in het spiegeltje keek? Toen knipoogde haar ander ik naar haar.

Vanaf dat moment ging het beter. Bente leerde elke dag een beetje beter opkomen voor zichzelf. En als het echt niet meer ging? Dan keek ze even naar Spiegel-Bente en dan wist ze weer hoe het moest.

Skills

Posted on

7 June 2015

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>