Gekleurd glas

Gekleurd glas

Kort…

Heb je een stukje gekleurd glas gevonden op het strand? Dat kan best een stukje zijn van het glazen paleis dat de zeeprins Noro bouwde voor zijn geliefde, de zeemeermin Erina.

 

Een paleis van glas

Wist je dat de wereld onder de zee een soort spiegel is van de wereld op het land? Het is niet voor niets dat er niet alleen honden zijn, maar ook zééhonden. Zo zijn er ook zeepaardjes, zeekoeien, zeewolven… zelfs zeekomkommers!

En dus zijn er daar beneden ook zeemannen en zeevrouwen. De zeekoningen en zeeprinsessen van de waterwereld wonen er in hun zeepaleizen van wier en schelpen, en luisteren er naar de geluiden van de zee.

Je zou het misschien niet verwachten, maar juist daar beneden is geluid ontzettend belangrijk. Er zijn de geluiden van stromend water, het borrelen en ruisen. Maar er is ook het zingen van de walvissen, het snateren van de dolfijnen…. Zeewezens kunnen elkaar horen op kilometers afstand.

En dus was het extra erg toen Erina, een jonge zeeprinses die op het punt stond te trouwen met haar geliefde zeeprins Noro, doof werd.

Het was een stom ongeluk. Op de avond voor ze zouden trouwen was Erina naar het oppervlak van de zee gezwommen, om een speciaal zeewier te verzamelen om haar slaapkamer mee te versieren. Haar ouders hadden haar nog gewaarschuwd, want het zou gaan stormen daarboven, maar ze luisterde niet. En toen ze bovenkwam, gebeurde er iets vreselijks.

De donder rolde, bliksem kraakte en sloeg in op een rotspunt, vlakbij de plek waar Erina zich bevond. Die brak af met donderend geraas en sloeg in zee.

Erina ontkwam… gelukkig, want de rots had ook op haar kunnen vallen. Maar het geluid had haar trommelvliezen kapot gemakt en haar wereld was stil geworden.

In totale paniek probeerde ze thuis te komen. Ze schreeuwde om hulp, maar ze kon zichzelf niet eens horen. De walvissen riepen haar, de steuren en dolfijnen, maar Erina hoorde niets.

Uiteindelijk vond Noro haar en bracht haar thuis, maar van een bruiloft kon geen sprake meer zijn. Erina was diep ongelukkig. Het was alsof de waterwereld alle schoonheid had verloren. ‘Ik had beter blind kunnen worden’, riep ze. ‘Dat was minder erg geweest!’

Maandenlang sloot Erina zich op haar kamer van zeewier en schelpen.  Maar Noro gaf niet op. Want Erina was dan wel doof, haar ógen had ze nog. Dus – dacht hij – moest hij dat gebruiken om Erina te laten zien hoe mooi de wereld nog altijd was. Buiten bouwde hij een nieuw paleis voor zijn geliefde, een schitterend kasteel met torens van kristal, kantelen van oranje, geel en robijnrood glas. Er dreven vlaggen in de wind, gemaakt van de heldergroenste wieren. Paarse en roze parelmoer versierde de muren.

Eindelijk – precies één jaar na het ongeluk – brak de dag aan dat het paleis af was. Noro ging naar Erina’s kamer en nam haar mee naar buiten. ‘Ik zal je de schoonheid van de wereld tonen,’ beloofde hij.

Erina volgde hem. En toen ze op de drempel van haar wierpaleis stond en zag wat Noro voor haar had gebouwd, barstte ze in tranen uit. Haar tranen dreven naar het glazen paleis, als druppels van kristal en plakten tegen de kantelen.

Op dat moment brak boven de zeespiegel de zon door en liet het paleis stralen met alle kleuren van de regenboog. En Erina begreep dat ondanks alles, er nog heel veel moois over was.

Die dag trouwde ze alsnog met Noro. En samen woonden ze hun hele leven in het glazen paleis.

Dat is allemaal honderden jaren geleden en het glazen paleis van Erina en Noro bestaat niet meer. Maar soms vind je nog kleine stukjes gekleurd glas aan het strand. Vaak zijn ze helemaal glad geslepen door de golven en nauwelijks meer herkenbaar. Maar toch: het zijn de laatste resten van het mooiste paleis dat ooit in de zee heeft gestaan.

Skills

Posted on

25 May 2015

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>