Een gebroken tegel

Een gebroken tegel

Kort

Heb je een scherf gevonden? Iets dat lijkt op een gebroken tegel? Misschien is dat wel een tegel die Ollie de Olifant kapot stampte, toen hij ontsnapt was uit het circus.

Het Ollielied

Het verhaal van Ollie de Olifant is niet alleen het verhaal van Ollie. Het is ook het verhaal van Lola, een meisje dat als manusje-van-alles werkte in het cicrus. Dat kwam zo: circusmensen zijn een grote familie die door het land reist en optreedt. Maar de ouders van Lola waren dood. Een eigen act had ze niet – toen ze nog heel klein was had ze haar ouders wel geholpen met een paardenshow, maar de paarden waren nu verdwenen en Lola was te klein. Dus hielp ze sindsdien met de spullen klaarzetten, de troep opruimen, stallen uitmesten, dat soort dingen.

Na afloop van het werk hing ze vaak rond in de stallen. Ze hield van de dieren: de tijgers, de kamelen, de honden… Maar het meest hield ze van Ollie de Olifant. Terwijl ze zijn stal schoonmaakte floot ze altijd een speciaal liedje – het Ollielied noemde ze dat. En daarna ging ze bij hem zitten en ze vertelde hem alles wat er op de dag was gebeurd. Ollie legde dan zijn slurf op haar schouder, alsof hij haar wilde aaien.

Maar op een dag, kwam ze bij zijn stal om hem schoon te maken en was Ollie verdwenen. De jongen die de dieren voerde, had de deur niet goed afgesloten en Ollie was er vandoor gegaan. Normaal zou dat zo erg niet zijn, maar nu was er een show met vliegtuigen, vlakbij de plek waar het circus stond. Toen de vliegtuigen over raasden, raakte Ollie in paniek en sloeg op hol.

Je snapt wel: een rennende olifant stop je niet zomaar. Hij dendert overal over heen. Dwars door tuintjes, over geparkeerde fietsen, zelfs auto’s stampt hij zomaar in elkaar. Ollie was zo bang, dat hij niet eens merkte dat hij zichzelf pijn deed. Hij stampte de stoep kapot, de mooie siervazen in een tuin… Het was een ravage.

Lola had de circusmensen natuurlijk gewaarschuwd en die joegen achter hem aan, maar niemand kon Ollie stoppen. Sterker nog – hij werd steeds banger en ging steeds harder rennen. Nu was hij het dorp weg en rende naar een zandafgraving verderop. Zo’n plek waar niemand mag komen er waar bordjes bijstaan met ‘drijfzand’. Want de bodem is er zo zacht dat je er zomaar in wegzakt. En als dat met een mens kan gebeuren… hoe moet dat dan met een olifant?

Maar gelukkig was Lola er nog. Zij was niet zo dom geweest om achter een dolle olifant aan te rennen. Zij had een fiets meegepakt. En nu de anderen doodmoe waren en hijgend bleven staan, was zij er nog wel.

Ze fietste zo hard ze kon, langs een korter pad. En zo kwam het dat ze net wat eerder bij het drijfzand was als Ollie. Ze smeet haar fiets aan de kant en rende de laatste meters. En ging zó voor de olifant staan.

Dat is natuurlijk heel gevaarlijk. Maar dat kon Lola niks schelen. Ze schreeuwde niet, want ze wilde Ollie niet nog banger maken. Ze stond heel stil en… floot het Ollielied.

En wat gebeurde er? Ollie leek het te horen. Hij minderde vaart. Stopte. En… legde zijn slurf op haar schouder. Ollie was gered!

Vanaf die dag hoefde Lola niet meer op te ruimen. Voortaan mocht ze meedoen aan de olifantenact. En Ollie en zij bleven vrienden. Hun hele leven lang.

Skills

Posted on

2 August 2015

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>