Een brilletje met één glas

Een brilletje met één glas

Kort

Daar ligt het dan: een klein metalen brilletje. Het is helemaal verbogen en één glas is eruit. Vuilnis? Of… is het misschien een toverbrilletje waarmee je tegelijk deze wereld kan zien én de wereld van de verhalen?

Een brilletje met één glas

Wat als Yara nou níet de hond had uitgelaten die avond? Wat als ze had volgehouden, toen ze zei ‘Nee mama, ik wíl niet?’

Dat zijn van die dingen.

Maar ze deed het dus wel. Yara en Sep liepen in het park vroeg op de avond. Sep aan de riem natuurlijk, want hij was zo’n hond die elke kans pakte om vogels of konijntjes op te jagen. En ineens zag ze het: een klein zwart brilletje dat aan het gaas van een hek langs was gehaakt.

Ze had het natuurlijk kunnen laten hangen. Dat was helemaal niet vreemd geweest. Maar ze kon het niet. Want hoe kwam het daar? Had iemand het verloren? Maar je merkt het toch als je je bríl kwijtraakt?

Yara pakte het op. Het was een beetje verbogen en het ene glas was vies. Toen – zoals je dat doet met brillen – zette ze hem op haar neus.

Ze verwachtte dat de wereld een beetje raar en vervormd zo zijn door de sterkte van het glas. Maar dat was niet zo. Het was alsof dat brillenglas een nieuwe laag over de wereld legde. Ze zag een steen voor haar voeten en terwijl ze keek brak de steen open als een ei en kwam er een klein draakje uit. Ze zag iets roods wegglippen… ze zou zwéren dat het een kaboutermutsje was. En daar… in de vijver: was dat een waterpaard?

Yara’s mond zakte open. Overal om haar heen glipten kleine wezentjes weg.

Ze zette de bril af en weer op. Af en wéér op. Het was geen verbeelding: het leek wel alsof ze in het sprookjesbos van de Efteling was beland. Alles was ineens mooi, grappig, bijzonder…

Yara begon te lachen. Ze vergat Sep helemaal, terwijl ze op haar hurken bij een grote beuk ging zitten. Want tussen de wortels zag ze een halfrond deurtje dat open stond en daar glipte net een klein mannetje uit met haren die leken op droog mos en armen als droge takjes. In zijn hand had hij een holle eikel, gevuld met… ja, wat eigenlijk? Was het eikeltjesthee?

‘Hoi,’ zei ze. ‘Wie ben jij? En wát ben jij?’

Het mannetje deed zijn mond open om te antwoorden, maar net op dat moment gleed er een schaduw over hen heen. Een grote, zwarte vogel dieprode ogen viel uit de lucht omlaag en griste het mannetje voor Yara’s voeten weg.

Het mannetje gilde. Yára gilde.

Ze rende achter de vogel aan, maar die was natuurlijk veel te snel. Ze schold, ze gilde nog harder. En de vogel – het leek een kraai, maar dat was het niet. Hij was valser, donkerder – landde pesterig verderop het pad. Zijn klauw nog steeds om het mosmannetje geklemd en zijn kop schuin.

‘Laat hem lós, rotbeest!’ riep Yara.

En weer sprong ze op hem af en weer landde hij verder op het pad. Alsof hij duidelijk wilde maken dat ze hem toch niet te pakken kon krijgen. Toen tilde hij zijn kop op en de snavel, hard en zwart, ging naar achteren en Yara wist zeker dat hij het mannetje zo dood zou pikken…

Maar ze had buiten Sep gerekend. Sep die ze was vergeten vast te zetten.

Met een scherpe kef schoot de hond langs Yara heen, de riem los achter hem aan. Zo snel dat zelfs de zwarte vogel niet kon reageren. Het beest probeerde nog weg te komen, maar het mannetje was ook niet gek. Die greep zich met zijn takkenarmpjes  vast aan een échte boomtak en de vogel moest wel loslaten om niet gegrepen te worden door Sep.

Met een scherpe gekras klapwiekte het beest de lucht in. En het mannetje viel omlaag op Seps harige rug.

Daar kon Yara hem makkelijk te pakken krijgen en natuurlijk was het mosmannetje haar – én Sep – superdankbaar.

En nu? Nu gaat Yara elke dag naar het park. Met haar bril en mét Sep. En dan drinkt ze eikeltjesthee bij het mosmannetje.

 

Skills

Posted on

5 June 2015

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>