Dode vlinder

Dode vlinder

Kort

Is dit een gewone dode vlinder? Of is het een vlinder met een verhaal? Misschien is het wel een van de vlinders die deel uitmaakte van de vlinderjurk van de elfenprinses Areane.

De vlinderjurk

Elfen zijn wonderlijke wezens. Ze zijn verzot op mooie dingen, maar ze kunnen ook verschrikkelijk verwaand zijn. Plus: ze maken overal een wedstrijd van. Dat kan behoorlijk lastig zijn, vooral wanneer jij maar een klein, zwak elfje bent en je te maken hebt met een prinses.

Elvira had dus een probleem.

Ze was zo verschrikkelijk trots geweest, toen ze was uitgekozen om te gaan werken voor de elfenprinses Areane. Weliswaar was ze niets meer dan een kamermeisje, maar toch! Haar vriendinnen waren allemaal stikjaloers geweest.

Maar het werk voor de elfenprinses was bepaald niet gemakkelijk. Ze maakte lange dagen en was aan het einde van de dag zo moe dat ze alleen nog maar in haar bed kon vallen en slapen. Zelfs de maandans – wanneer elfjes dansen in waterlelies bij volle maan – miste ze steeds, terwijl haar meesteres Areane de show stal.

En toch vond Elvira het niet erg. Want ze leefde en werkte in het elfenpaleis, ze was elke dag in de buurt van de mooiste elf die ze zich kon voorstellen, haar ouders waren trots en haar vriendinnen stikjaloers was trots op haar. En bovendien: Areane zei dat Elvira het nog ver kon schoppen. Stel je voor? Misschien kon ze nog een keer de persoonlijke bediende van de prinses worden. Als ze maar goed haar best deed.

Maar toen – plotseling – dreigde dat allemaal in de soep te lopen. Door één onhandige beweging.

Het was de avond voor de maandans. En het was de belangrijkste maandans ooit, want er waren nog twee elfenprinsessen aanwezig. En allemaal hoopten ze indruk te maken op de elfenprins.

Vandaar dat Areanes mooiste jurk was klaargelegd: een gewaad dat eruit zag alsof het was gemaakt van de vleugels van duizenden vlinders. Hij was net nieuw en tientallen kleermakers hadden er wekenlang aan gewerkt. En als Areane hem droeg zag ze er zélf uit als een prachtige vlinder.

Tja… en toen kwam Elvira.

Areane zat achter haar toilettafel en Elvira glipte de kamer binnen met een kaars in haar hand, bedoeld om ook andere lichten te ontsteken. Net toen ze langs het bed met de jurk liep, struikelde ze.

Het was alsof alles ineens héél langzaam ging. Elvira zag de kaars omlaag tuimelen. Ze zag die prachtige vlinderjurk die eronder lag. Ze zag hoe de vlam de stof raakte en ze hoorde het sissende geluid van het vuur dat zich een weg vrat door de stof. Ze rook de schroeigeur van de vernielde jurk.

Elvira kon niet eens huilen, zo geschokt was ze. En prinses Areane draaide zich om, haar gezicht bleek en haar mond strak. ‘Jij zorgt dat deze jurk vanavond nog mooier is dan hij was,’ zei ze ijskoud. ‘En anders verban ik je uit het elfenrijk. En je familie met je.’

Tja, zo gaat dat met elfenprinsessen.

Huilend vluchtte Elvira de kamer uit. Huilend rende ze weg van het paleis. Haar ouders zouden haar nooit meer aankijken, haar vriendinnen zouden haar uitlachen. Haar toekomst lag aan diggels. Ze liet zich op het gras vallen aan de rand van de rivier en huilde nog veel harder, want hoe kon ze ooit goedmaken wat ze had gedaan? Ze kon maar beter vertrekken, zoals Areane had bevolen.

En toen gebeurde het.

Een vlinder landde op de bloem vlak naast haar. Elvira keek op. Ze veegde haar tranen weg en fluisterde: ‘Ze heeft me een onmogelijke opdracht gegeven. Niets is zo mooi als een levende vlinder.’

De vlinder wuifde met zijn vleugels en het was alsof ze kon horen wat dat betekende. ‘Vertel me wat er aan de hand is.’

En dat deed Elvira. Ze vertelde de vlinder wat er was gebeurd. Maar ook hoe onmogelijk het was. En op dat moment leek het alsof iemand zachtjes lachte in haar oor en nog iemand en nog iemand. En toen ze achter zich keek leek de lucht vol met duizenden vlinders. Hun vleugels klapperden in de wind. ‘Kom,’ leken ze te zeggen. ‘We gaan met je mee.’

En Elvira wist wat ze moest doen. Ze stond op en liep terug naar het paleis. De vlinders waren voor haar, achter haar en boven haar, terwijl ze de trappen opliep terug naar de kamer van de prinses, die zich net wilde aankleden was voor de maandans.

‘Prinses!’ zei Elvira. ‘Ik geloof dat ik uw vlinderjurk nog mooier kan maken.’

De vlinders vlogen naar prinses Areane toe en gingen op haar zitten tot ze volledig bedekt was met een jurk van levende vlinders. En in die jurk ging Areane naar de maandans en ze danste tot haar voeten pijn deden en prins Yelte voor haar neerknielde en haar ten huwelijk vroeg. En die andere prinsessen? Die maakten geen kans!

Areane was Elvira zo dankbaar dat ze niet alleen ‘sorry’ zei voor haar nare gedrag, maar er ook voor zorgde dat ze nooit meer hoefde te werken. Ze was geen kamermeisje meer, zelfs geen persoonlijke bediende, maar Vrouwe Elvira, de vriendin van prinses Areane.

En de vlinders? Die vertrokken, zodra prinses Areane terug was in haar kamer. En ze leefden hun vlinderlevens tot ze niet meer konden.

Skills

Posted on

9 June 2015

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>